Pełny dokument Sejmu
Tekst razem z kontekstem.
Preambuła, artykuły, przypisy i załączniki. Zachowujemy treść wszystkich stron. Układ tabel i oznaczenia graficzne sprawdzaj w PDF.
Pobierz oryginalny PDF ↗Data dokumentu: 2026-10-08. Kontrola ekstrakcji jest techniczna; nie potwierdza dzisiejszego stanu prawnego. Źródło może zawierać oznaczenia zmian z przyszłą datą wejścia w życie.
Strona 2 z 114
©Kancelaria Sejmu s. 2/114
§ 4. Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia
skarbowego wymagane jest nastąpienie określonego w kodeksie skutku, sprawca
zaniechania podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub
odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe tylko wtedy, jeżeli ciążył na nim
prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.
Art. 2. § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym
nastąpiło zachowanie sprawcy, chyba że kodeks stanowi inaczej.
§ 2. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie
popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się
ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli
jest względniejsza dla sprawcy.
§ 3. Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części
ustawy obowiązującej poprzednio.
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem
zagrożony jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej,
wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia
przewidzianego za taki czyn zabroniony w nowej ustawie; jeżeli nowa ustawa nie
przewiduje możliwości zastosowania środka objętego orzeczeniem, to środka tego
nie wykonuje się.
§ 5. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest
już zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności
podlegającą wykonaniu zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary
pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny.
§ 6. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest
już zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa, a ukaranie
uważa się za niebyłe.
Art. 3. § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym
nastąpiło zachowanie sprawcy, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu
zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.
§ 2. Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym
lub powietrznym, chyba że kodeks stanowi inaczej.
2026-10-08