Pełny dokument Sejmu
Tekst razem z kontekstem.
Preambuła, artykuły, przypisy i załączniki. Zachowujemy treść wszystkich stron. Układ tabel i oznaczenia graficzne sprawdzaj w PDF.
Pobierz oryginalny PDF ↗Data dokumentu: 2026-07-17. Kontrola ekstrakcji jest techniczna; nie potwierdza dzisiejszego stanu prawnego. Źródło może zawierać oznaczenia zmian z przyszłą datą wejścia w życie.
Strona 5 z 357
©Kancelaria Sejmu s. 5/357
Art. 16. § 1. Jeżeli organ prowadzący postępowanie jest obowiązany pouczyć
uczestników postępowania o ciążących obowiązkach i o przysługujących im
uprawnieniach, brak takiego pouczenia lub mylne pouczenie nie może wywoływać
ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania lub innej osoby, której
to dotyczy.
§ 2. Organ prowadzący postępowanie powinien ponadto w miarę potrzeby
udzielać uczestnikom postępowania informacji o ciążących obowiązkach
i o przysługujących im uprawnieniach także w wypadkach, gdy ustawa wyraźnie
takiego obowiązku nie stanowi. W razie braku takiego pouczenia, gdy w świetle
okoliczności sprawy było ono nieodzowne, albo mylnego pouczenia, stosuje się
odpowiednio § 1.
§ 3. Jeżeli uczestnikiem postępowania jest osoba, która nie ukończyła 18 lat, lub
osoba nieporadna, w szczególności ze względu na wiek lub stan zdrowia, sposób
pouczenia powinien być dostosowany do jej wieku, stanu zdrowia i stanu rozwoju
umysłowego.
Art. 17. § 1.3) Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:
1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających
podejrzenie jego popełnienia;
2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca
nie popełnia przestępstwa;
3) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma;
4) ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze;
5) oskarżony zmarł;
6) nastąpiło przedawnienie karalności;
7) postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało
prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się;
8) sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych;
9) brak skargi uprawnionego oskarżyciela;
10) brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego
od osoby uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej;
3) Uznany za niezgodny z Konstytucją z dniem 19 lipca 2018 r. w zakresie, w jakim nie czyni aktu abolicji
indywidualnej negatywną przesłanką prowadzenia postępowania karnego, na podstawie wyroku
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. akt K 9/17 (Dz. U. poz. 1387).
2026-07-17